Poznaj najważniejsze różnice w słownictwie między brytyjską a amerykańską odmianą języka. Zobacz, na jakie wyrazy szczególnie warto zwracać uwagę, gdy wyjeżdżamy do Wielkiej Brytanii lub USA! angielski (amerykański) angielski (brytyjski) koreański Pytanie o angielski (amerykański) Co znaczy friendly reminder? Zobacz tłumaczenie Różnice między amerykańską a brytyjską wersją angielskiego Odpowiadając na duże zainteresowanie moją serią krótkich wpisów o różnicach między brytyjską i amerykańską odmianą angielskiego, przygotowałam obszerny artykuł na ten temat. Zapraszam do lektury. Brytyjski i amerykański to dwie odmiany tego samego języka angielskiego. Są podobne, ale nie takie same, bo Jak to zleciało? Jutro już ostatni odcinek "maratonu" filmowego / świątecznego z Verbono. Ale to dopiero jutro. ;) Dzisiaj wracamy do serii "brytyjski kontra Trzymaj się tego, a nauczysz się rozpoznawać różnice. Podziel się swoimi wynikami. Słownictwo. Słownictwo z amerykańskiego angielskiego na brytyjski angielski. Gramatyka angielska. Klasyczne brytyjskie i amerykańskie eseje i przemówienia. angielski jako drugi język. Różnice między amerykańskim a brytyjskim angielskim. Gramatyka Amerykański akcent. Brytyjski akcent. Język. amerykański angielski. Brytyjski Angielski. Mówiony. Głównie w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Przede wszystkim w Wielkiej Brytanii, głównie w Anglii. Popularność. Częściej na całym świecie. Mniej powszechne, ale bardziej idolizowane. Wyrozumiałość. Łatwiej zrozumieć. angielski (amerykański) angielski (brytyjski) @Kamila9 If you say "Can you go off to (name of place)", and you are telling them to go to a certain place, you are fine. UxwxR. Oglądając amerykańskie filmy, możemy odnieść wrażenie, że język, którym posługują się aktorzy, różni się od tego, którego uczymy się w szkołach. Dlaczego? Angielski amerykański vs brytyjski – poznaj podstawowe różnice pomiędzy dwoma odmianami z pozoru tego samego języka! Skąd wzięły się różnice w języku angielskim? Główna różnica w pisaniu i wypowiadaniu niektórych słów polega na tym, że brytyjski angielski zachowuje pisownię wyrazów przejętych z innych języków – przede wszystkim francuskiego i niemieckiego. Pisownia amerykańskiego angielskiego opiera się natomiast na brzmieniu słowa, gdy jest wypowiadane. Angielski został wprowadzony do dzisiejszej Ameryki w XVII wieku przez brytyjskich osadników. Od tego czasu język ewoluował i był pod wpływem wielu fal imigrantów do USA. Pisownię brytyjskich słów angielskich ugruntował Samuel Johnson w jednym z najsłynniejszych słowników na świecie. Johnsonowi i sześciu pomocnikom zajęło nieco ponad osiem lat, aby wyselekcjonować 40 000 słów, które pojawiły się w „Słowniku języka angielskiego” (‘A Dictionary of the English Language’), opublikowanym w 1755 roku. Podobnie w Ameryce ‘A Compendious Dictionary of the English Language’ został po raz pierwszy wydrukowany w 1806 roku i spopularyzował pisownię angielską amerykańską, która była używana zamiast angielskiej brytyjskiej, czego najpopularniejszym przykładem jest color zamiast colour. Autorem był Noah Webster, który uzupełnił oryginalny słownik w 1828 roku swoim „Amerykańskim słownikiem języka angielskiego” (‘An American Dictionary of the English Language’), zawierającym ponad 70 000 słów. Angielski amerykański vs brytyjski – 3 podstawowe różnice Najczęściej mówi się o różnicach pomiędzy amerykańskim a brytyjskim angielskim na trzech obszarach. Występują one w: Pisowni — różnice występują zazwyczaj w niektórych formach prefiksów i sufiksów. Wymowie – różnice zarówno w samogłoskach, jak i spółgłoskach, a także w akcencie i intonacji. Słownictwie – różnice w rzeczownikach i czasownikach, zwłaszcza w użyciu czasowników frazowych i nazwach konkretnych narzędzi lub przedmiotów. Różnice pomiędzy angielskim amerykańskim i brytyjskim w pisowni Colour vs color Angielskie słowa w odmianie brytyjskiej, kończące się na „our”, w angielskim amerykańskim zwykle kończą się na „or”: BRITISH US colour color humour humor flavour flavor neighbour neighbor labour labor Traveller vs traveler W brytyjskiej pisowni „L” jest podwojone w czasownikach zakończonych samogłoską oraz literą „L”. W amerykańskim angielskim „L” pozostaje jedno. BRITISH US travel travel travelled traveled travelling traveling traveller traveler Apologize vs apologise Czasowniki w brytyjskim angielskim, które można zapisać z „ize” lub „ise” na końcu (dowolnie), w amerykańskim angielskim są zawsze pisane z końcówką „ize”: BRITISH US apologize or apologise apologize organize or organise organize recognize or recognise recognize Analyse vs analyze Czasowniki w brytyjskim angielskim, które kończą się na „yse”, w amerykańskim angielskim zawsze są pisane „yze”: BRITISH US paralyse paralyze analyse analyze breathalyse breathalyze Licence vs license Niektóre rzeczowniki, które w brytyjskim angielskim kończą się na „ence”, w amerykańskiej odmianie występują z końcówką „ense”: BRITISH US defence defense offence offense licence license pretence pretense Dialogue vs dialog Niektóre brytyjskie rzeczowniki kończące się na „ogue”, w amerykańskim angielskim kończą się na „og” lub „ogue”: BRITISH US dialogue dialog or dialogue analogue analog or analogue catalogue catalog or catalogue Angielski amerykański vs brytyjski – różnice w wymowie i gramatyce Present Perfect i Past Simple W brytyjskim angielskim używa się czasu Present Perfect, aby opowiedzieć o przeszłych czynnościach, które uważają za istotne dla teraźniejszości. Czas Present Perfect może być użyty w ten sam sposób w amerykańskim angielskim, ale ludzie często używają Past Simple, gdy uważają, że akcja jest zakończona. Jest to szczególnie powszechne w przypadku przysłówków already, just and yet. BRITISH US He isn’t hungry. He has already had lunch. He isn’t hungry. He already had lunch. – Have you done your homework yet? – Did you do your homework yet? – Yes, I’ve just finished it. – Yes, I just finished it. Got i gotten W brytyjskim angielskim, trzecia forma czasownika (the past participle) ‘get’ to ‘got’. W amerykańskim angielskim, mówi się ‘gotten’. BRITISH US He’s got very thin. He’s gotten very thin You could have got hurt! You could have gotten hurt! She has got serious about her career. She has gotten serious about her career. Ale: Have you got any money? Have you got any money? (NOT Have you gotten…) We’ve got to go now. We’ve got to go now. (NOT We’ve gotten to…) Formy czasownikowe z rzeczownikami zbiorowymi W brytyjskim angielskim czasownik w liczbie pojedynczej lub mnogiej może być używany z rzeczownikiem odnoszącym się do grupy osób lub rzeczy (rzeczownik zbiorowy). Używamy czasownika w liczbie mnogiej, gdy myślimy o grupie jako o osobach, lub czasowniku w liczbie pojedynczej, gdy myślimy o grupie jako o pojedynczej jednostce (konkretna grupa na tle innych). W amerykańskim angielskim czasownik w liczbie pojedynczej jest używany z rzeczownikami zbiorowymi. BRITISH US My team is/are winning the match. My team is winning the match. The crew is/are on the way to the airport. The crew is on the way to the airport. Ale: The police are investigating the crime. The police are investigating the crime. Have i take W brytyjskim angielskim czasowniki have i take są powszechnie używane z rzeczownikami typu bath, shower, wash, mówiącymi o myciu, oraz z rzeczownikami typu break, holiday, rest, które oznaczają odpoczynek. W amerykańskim angielskim używa się w takich wypadkach jedynie czasownika take. BRITISH US I’m going to have/take a shower. I’m going to take a shower. Let’s have/take a break. Let’s take a break. Shall W brytyjskim angielskim ludzie często używają Shall I…?, żeby zaproponować zrobienie czegoś i/lub Shall we?, aby coś komuś zasugerować. Dla osób mówiących w amerykańskim angielskim to bardzo nietypowa forma. Zamiast shall zwykle używają alternatywy, takiej jak Should/Can I …? lub Do you want/Would you like…? lub How about…? BRITISH US It’s hot in here. Shall I open the window? It’s hot in here. Can I open the window? Shall we meet in the café at 5? Do you want to meet in the café at 5? Shall we try that again? How about we try that again? Angielski amerykański vs brytyjski – różnice w słownictwie Oprócz wymowy i gramatyki, amerykański angielski różni się od brytyjskiego znaczeniem niektórych słów. Oto najpopularniejsze z nich: BRITISH US Bin, dustbin or rubbish bin Garbage can, trash can or wastebasket Biscuit Cookie or cracker Chips French fries Chemist Drugstore or pharmacy Crisps Potato chips Cinema Movie theatre Coach Bus Film Movie Fizzy drink Soda or pop Flat Apartment Football Soccer Holiday Vacation Jumper Sweater or sweatshirt Kitchen roll Paper towels Lift Elevator Loo or WC Bathroom or restroom Loo roll Toilet paper Mobile or mobile phone Cell or cell phone Pants Underpants, underwear, or panties Plaster Band-aid Petrol Gas Post Mail Queue Line Sweets or sweetshop Candy or candy store To ring To call (on the telephone) Trainers Sneakers or tennis shoes Trousers Pants Zdjęcie: CIker-Free-Vector-Images | Pixabay Amerykański angielski (oznaczany w słownikach AmE) to taki, którego używa się w Stanach Zjednoczonych. W jego skład wchodzą wszystkie dialekty obecne na terenie całego kraju. Brytyjska odmiana języka angielskiego (w słowniku oznaczona BrE) jest stosowana przez mieszkańców Wielkiej Brytanii i również zawiera wszystkie lokalne dialekty. Zauważalne różnice pomiędzy tymi dwiema odmianami języka angielskiego można dostrzec analizując np. doniesienia medialne, chociażby gazety: brytyjskie i amerykańskie. Formalną, oficjalną formę języka angielskiego stosowanego szczególnie w tekstach pisanych nazywa się „wzorcowym językiem angielskim” (ang. standard English). Język mówiony – angielski i amerykański – wyraźnie się od siebie różnią. To efekt wieloletniej historii rozwoju dialektów dwóch grup ludności, które były od siebie oddzielone. Trzeba pamiętać, że akcent i słownictwo różnią się od siebie nie tylko pomiędzy krajami (np. Anglią, Walią czy Szkocją a Stanami), ale także pomiędzy poszczególnymi regionami w tych krajach oraz pomiędzy grupami ludności zamieszkującymi dany region. Tak naprawdę bardzo niewiele osób mówi używając wzorcowej wymowy brytyjskiej (ang. received pronunciation – RP), którą nazywa się także „angielskim jak z BBC” lub „angielskim Królowej”. Obecnie jednak nawet prezenterzy BBC mówią z różnymi akcentami i dialektami, a idea, by używać tej oficjalnej i stosownej odmiany języka angielskiego, traci na znaczeniu. Regionalne dialekty w Stanach Zjednoczonych także znacznie różnią się od siebie. To dlatego, że cechy języka były kształtowane przez dominujące grupy migrantów zamieszkujących danych region. Dotyczyło to szczególnie zakresu używanego słownictwa oraz wymowy. Spoglądając na te dwie odmiany języka angielskiego z perspektywy historycznej warto pamiętać, że język angielski pojawił się w Ameryce za sprawą kolonizatorów, którzy przybyli na początku XVII wieku. Z czasem rozpowszechniał się ze względu na kolonizację i rozwój handlu. Od tamtego okresu wykształciły się dwa główne dialekty, które określa się mianem brytyjskiego (BrE) i amerykańskiego (AmE). Te różnice zostały utrwalone po raz pierwszy przez Noah Webstera, autora pierwszego amerykańskiego słownika (opublikowanego w pierwszej połowie XIX wieku). Choć nie sprawdziły się przewidywania, że te dwie odmiany będą się z czasem różnić od siebie w sposób uniemożliwiający zrozumienie, to jednak jest pomiędzy nimi wystarczająco wiele różnic, by czasem powodować nieporozumienia, a nawet zakłopotanie. Dlaczego? Czytaj kolejną część naszego artykułu: Brytyjski i amerykański angielski – różnice w słownictwie. Tags AmE BrE brytyjski i amerykański angielski - różnice historia języka angielskiego Istnieje spora różnica w brytyjskim i amerykańskim angielskim, a poniżej poza kilkoma zasadami znajduje się lista wybranych słów. Każdy powinien się zdecydować, którego angielskiego używa i być konsekwentnym w swoim wyborze. Czasem różnicę widać jedynie w końcówce wyrazu, np. – w brytyjskim angielskim (BrE) wyraz kończy się na „our”(neighbour), a w amerykańskim (AmE) „or” (neighbor); – w BrE wyraz kończy się na „ise” (penalise), a w AmE na „ize”(penalize); – w BrE wyraz kończy się na „re” (centre), a w AmE na „er”(center); – w BrE wyraz kończy się na „ogue” (dialogue), a w AmE na „og” (dialog). W przypadku mowy o posiadaniu, w brytyjskim angielskim częściej używana jest forma „have got„, a w amerykańskim „have„, np.: – I have got a nice house. (BrE); – I have a nice house. (AmE); Czas Present Perfect w BrE używany jest do mowy o zdarzeniach z niedalekiej przeszłości mających wpływ na teraźniejszość, np. „I’ve just finished doing my homework.„, jednak w AmE jest on rzadziej używany i zastępowany Past Simple, chociaż obie formy uważane są w AmE za poprawne. Trzecie formy czasowników nieregularnych czasem różnią się w BrE i AmE, np. forma Past Participle od czasownika „get” to „got” w BrE, a „gotten” w AmE. Jeśli czasownik nieregularny w Past Participle ma 2 formy, np. „learnt/learned„, wtedy zwykle w BrE użyjemy formy nieregularnej „learnt„, a w AmE regularnej „learned„. Różnice widoczne są również w przyimkach, np. „w weekend” to „at the weekend” (BrE) albo „on the weekend” (AmE). Jeśli nie masz pewności czy używasz odpowiedniego języka, możesz to sprawdzić na stronie Informacje zawarte w tym dziale pochodzą z podanej strony. Polski wyraz Brytyjski wyraz Amerykański wyraz antena aerial antenna benzyna petrol gas(oline) bilet jednorazowy single ticket one way ticket ciężarówka lorry truck ciężka praca labour labor ćwiczyć practise practice dwa tygodnie fortnight two weeks dzielnica district precinct dzwonić ring up/phone call/phone jesień autumn fall kino (budynek) cinema (movie) theater kino (sztuka) the cinema the movies metro underground/tube subway mieszkanie flat apartment parking car park parking lot parter ground floor/level first floor piłka nożna football/soccer soccer przejście podziemne subway underpass przyczepa campingowa caravan trailer rachunek bill check semestr term semester słodycze sweets candy sprzedawca salesman, shop assistant / sales assistant salesclerk szafa wardrobe closet toaleta toilet/lavatory rest room tramwaj tram streetcar wakacje holiday vacation wanna bath bathtub winda lift elevator wesołe miasteczko funfair amusement park wynajmować let rent/lease wypełniać fulfil fulfill zręczny, umiejętny skilful skillful Brytyjska i amerykańska odmiana angielskiego Amerykanie i Brytyjczycy dzielą ten sam język, który jednak znacznie się od siebie różni wymową, gramatyką, pisownią, a nawet nazewnictwem. Przyjrzyjmy się więc, co sprawiło, że angielski używany w USA i w UK brzmi i wygląda zupełnie inaczej. 1. Amerykańska odmiana angielskiego jest tak naprawdę starsza To nie jest coś, co powinieneś powiedzieć osobie z Wielkiej Brytanii, ponieważ to ich kraj dał życie dzisiejszej Ameryce – chociaż ten fakt nie jest do końca prawdziwy. Kiedy pierwsi osadnicy wypłynęli z Anglii do Ameryki, wraz z sobą zabrali wspólny język tego czasu, który swoją podstawę miał w czymś zwanym rotyzacją (wymawianiu ‘r’ w wyrazach). W tym samym czasie w bogatych, południowych miastach Wielkiej Brytanii, ludzie wyższych klas pragnęli oddzielić się od innych ludzi, więc postanowili wymawiać ‘r’ w inny sposób, na przykład ‘win-tuh’, zamiast ‘win-terr’. Oczywiście, ludzie zaczęli kopiować ten jakże wyszukany sposób określają ten rodzaj mowy jako ‘Received Pronunciation’, która rozprzestrzeniła się na całe południe Wielkiej Brytanii. Wyjaśnia to również, dlaczego tak wiele regionów na południu Anglii nadal wyznaje zasadę rotyzacji w swoich akcentach. A więc, jeśli jesteś z Londynu, brzmisz bardziej dystyngowanie. To jak wygrana na loterii! 2. Brytyjska odmiana angielskiego jest podobna do francuskiego Francuski miał wielki wpływ na angielski – a na pewno dużo większy, niż większość mówców języka angielskiego by przyznało. Kiedy William Zdobywca po raz pierwszy najechał Brytanię w jedenastym wieku, przywiózł ze sobą francuskich Normanów oraz ustanowił francuski językiem wysokim, którego używano w szkołach, sądach, uniwersytetach i wyższych klasach. Francuski nie utrzymał się zbyt długo, ale zamiast tego wyewoluował w średniowieczny język angielski, który był zbitką wszystkich oddziaływań lingwistycznych tych raz podczas osiemnastego wieku, używanie francuskich słów i sposobu zapisywania stało się w Wielkiej Brytanii bardzo popularne. Oczywiście, Amerykanie żyli już po drugiej stronie Atlantyku i nie byli w tym uwzględnieni. To dlatego brytyjska odmiana języka angielskiego ma więcej lingwistycznych podobieństw do francuskiego, niż do swojej amerykańskiej odmiany. 3. Amerykańska pisownia została wynaleziona jako forma protestu Słowniki amerykańskie i brytyjskie znacznie się różnią, ponieważ były tworzone przez dwóch bardzo innych autorów biorących pod uwagę bardzo różne perspektywy językowe: słowniki angielskie przez uczonych z Londynu (ale z jakiegoś powodu nie z Oksfordu), którzy chcieli po prostu zebrać wszystkie znane angielskie odpowiednik został stworzony przez leksykografa Noah Webstera, który chciał, by pisownia była nie tylko bardziej prosta, niż w angielskiej, ale też znacznie inna – jako sposób na pokazanie niezależności amerykańskiej od dawnego, brytyjskiego panowania. Przykładowo, odrzucono literę ‘u’ ze słów takich jak ‘colour’ czy ‘honour’, które rozwinęły się pod wpływem francuskim w Anglii. To samo stało się z końcówkami -ise, które przeobraziły się w -ize, ponieważ Webster sądził, że amerykańska odmiana angielskiego powinna odzwierciedlać sposób, w jaki się dane słowo wymawia. 4. Amerykańska wersja lubi omijać słowa Czasami różnice zawarte w amerykańskim angielskim nie mają żadnego sensu dla mówców brytyjskiej odmiany – przykładem może być usuwanie czasowników ze zdania. Kiedy Amerykanin mówi komuś, że napisze do nich list, mówi ‘I’ll write to them’. Kiedy zapytasz Amerykanina, jeśli chce iść z tobą na zakupy, możliwe, że odpowie ci ‘I could’. W rozumieniu brytyjskim takie odpowiedzi brzmią bardzo dziwnie, ponieważ normalnie odpowiedzi brzmiałyby ‘I’ll write to them’ i ‘I could go’. Opuszczanie czasownika może wynikać z tego, że Amerykanie chcą po prostu mówić szybciej, a może dlatego, że Brytyjczycy chcą mówić dokładnie to, co mają na myśli w pełnej formie. 5. Zarówno amerykańska, jak i brytyjska odmiana zapożyczyły słowa z innych języków To oczywiste, że brytyjski i amerykański angielski przeszły zupełnie inną przemianę na przestrzeni dziejów, zwłaszcza, gdy bierze się pod uwagę ich oddziaływania kulturowe, które ‘pożyczyły’ im swoje własne słowa. Jest to bardzo częste z wyrazami określającymi żywność: coriander (kolendra) jest słowem wywodzącym się z francuskiego, a cilantro (również kolendra) wywodzi się z hiszpańskiego; aubergine (bakłażan) wywodzi się z języka arabskiego, a eggplant (również bakłażan) został podobno tak nazwany, bo wygląda jak fioletowe więc wiele powodów, dlaczego w tych dwóch wersjach znajdziemy wiele różnic. Najważniejszym jest jednak, by potrafić rozróżnić obie wersje od siebie oraz uczyć się odpowiedników tej odmiany, która jest dla nas bardziej logiczna i łatwiejsza w opanowaniu. Napisała: Aleksandra Niedźwiedzka Zapisz się do Newslettera i otrzymuj powiadomienia o najnowszych wpisach i promocjach Wysyłając swój adres mailowy wrażasz zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych – Administratorem danych osobowych jest firma Trzecia Połowa Sp. z z siedzibą w Warszawie, ul Sarmacka 1A/82

angielski brytyjski a amerykański